जीवन आखिर के नै रहेछ र ?

जीवन साँच्चै नै अनिश्चित रहेछ। कति बेला के हुन्छ, कसलाई थाहा? आज सँगै हाँसेको मानिस भोलि हाम्रो साथमा नहुन सक्छ। आज हामीले सामान्य ठानेको एउटा क्षण भोलि जीवनकै सबैभन्दा ठूलो सम्झना बन्न सक्छ। समय र परिस्थितिले मानिसलाई कहिले कहाँ पुर्‍याउँछ, कसैलाई थाहा हुँदैन।

तर पनि हामी यही छोटो जीवनमा ईर्ष्या, डाहा, रिस र क्रोध बोकेर बाँचिरहेका हुन्छौँ। एकअर्कालाई पछाडि पार्ने दौडमा छौँ। कसैको खुसीमा डाहा गर्छौँ, कसैको सफलतामा जल्छौँ र सानो कुरालाई लिएर वर्षौँसम्म मनमा रिस पालेर बस्छौँ। तर जब जीवनको वास्तविकता आँखाअगाडि आउँछ, तब थाहा हुन्छ—हामीले यति धेरै बोकेर हिँडेका यी रिस, घृणा र अहंकार आखिर कति निरर्थक रहेछन्।

बाँचुन्जेल सबैसँग मिलीजुली बसौँ। कसैलाई रुवाएर आफू खुसी हुने प्रयास नगरौँ। सके सहयोग गरौँ, नसके हौसला दिऔँ। कसैको दुःखमा केही समय साथ दिऔँ र कसैको सफलतामा खुलेर ताली बजाऔँ। एकअर्काप्रति माया, प्रेम र सहयोगको भावना राख्न सक्यौँ भने जीवन आफैँ सुन्दर बन्न सक्छ।

किनकि अन्ततः जीवनमा न धन साथ जान्छ, न पद, न प्रतिष्ठा, न त हामीले बोकेर हिँडेको अहंकार नै। मानिस बितेपछि उसले कति कमायो भन्नेभन्दा पनि कति माया बाँड्यो, कति मन जित्यो र कति मानिसको जीवनमा राम्रो छाप छोड्यो भन्ने कुरा नै सम्झनामा रहन्छ।

त्यसैले बाँचुन्जेल हाँसौँ, खुसी रहौँ र खुसी बाँडौँ। रिसलाई धेरै दिन मनमा नबसालौँ, घृणालाई मनभित्र घर बनाउन नदिऔँ। समय रहँदासम्म आफ्ना मानिसलाई माया गरौँ, सम्बन्धलाई जोगाऔँ र जीवनलाई सुन्दर बनाउने प्रयास गरौँ।

आखिर जीवन के नै रहेछ र?
एक दिन सबैथोक यहीँ छोडेर जानु नै रहेछ।

त्यसैले बाँचुन्जेल माया बाँडौँ,
सहयोग गरौँ,
हाँसौँ,
हाँस्न सिकौँ
र अरूलाई पनि मुस्कुराउने कारण बनौँ।

खबरपाटी